کانون فرهنگیان اصفهان - isfkafa.ir


8:11 عصر جمعه، 25 مهر 1393

نقدی بر سرمقاله ماهنامه کانون بازنشستگان اصفهان

نخستین بار تلاش برای ایرانی بودن را یعقوب رویگر آغاز کرد!


به نام خداوند جان و خرد     کزین برتر اندیشه برنگذرد

با درود

نوشتن را با "گوشزدی" کوتاه آغاز می کنم. اینک که برای نخستین بار، با تلاش مدیریت جدید، دارای ماهنامه شده ایم بسیار شادمانم. نامش "اشارت" است. همان "گوشزد" پارسی خودمان! و چه شایسته بود که در گزینش نام ماهنامه بررسی بیشتری می شد.

نخستین بار تلاش برای ایرانی بودن را یعقوب رویگر آغاز کرد. مردی بی سواد ولی جوانمرد و آزاده، زاده ی همین مرز و بوم. و سال ها پس از آن فردوسی:

بسی رنج بردم در این سال سی     عجم زنده کردم بدین پارسی

و چه زیباست که از این پس، در یک ماهنامه فرهنگی، برای بکارگیری واژه ها، تیزبینی بیشتری انجام گیرد و به این امید که در شماره های آینده، "گوشزد" و یا دیگر نامی پارسی جایگزین اشارت گردد.

باری ماهنامه را چندبار خواندم ولی شوربختانه همه چیز نشان از آن داشت که تنها دلواپسی ما فرهیختگان، زندگی خودمان است و بس!

من یک هنرآموز رشته ساختمان بوده ام و از این رو، شاید گفتار و نوشتارم بی پرده است و از "گوشزد"های در پرده گفتن خالی. تمام سی سال خدمتم در کلاس سپری شده و از این جهت سیاست گفتار و نوشتار اداری را یاد نگرفته ام.

در یک گردهمایی دوستانه و خانوادگی (فرهنگی و دیگر پیشه ها) "اشارت" دست به دست گشت و در پایان بیشتر سر تکان دادن ها بود، و شگفتی در چهره و سرانجام بر زبان، که چگونه در یک ماهنامه فرهنگی به ویژه در سرمقاله، کوچکترین گوشزدی (ببخشید اشارتی!) به آغاز سال تحصیلی در نخستین روز مهرماه نشده. این کمترین شگفتی باشندگان بود.

شگفتا که گویا بازماندن نزدیک به چهار میلیون کودک هم وطن ما از ورود به دبستان، برای ما ارزش گوشزدی نداشته است. شگفتا که هزینه کمرشکن تحصیل دانش آموزان به چالش کشیده نشده است. چیزی که بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی باید رایگان باشد!

در متن درخواست های گردهمایی رؤسای کانون های استان و شهرستان که فرتوری زیبا نیز از چند تن از رؤسا نشان داده شده بود، همه چیز آشکار است. با تیزبینی تمام بندهای آن ها را بخوانید. ما خودمان هستیم و خودمان.

بازماندن کودک همسایه از دانش آموختن، هزینه سنگین نام نویسی و قلم و دفتر و کتاب در سال، آموزش در دبستان های نیمه مخروبه و گاه در جاهایی بسیار بدتر!

بی خیال! شاید هم من در اشتباهم و دارم خیال پردازی می کنم و بی جا هم در آن مجموعه سر به زیر افکنده ام و باز هم بی خیال و در پایان یک پرسش بی خیالانه :

به راستی، این چیزها، از سوی ما بازنشستگان (ببخشید فرهیختگان!) آموزش و پرورش ارزش "گوشزد" کردن دارد؟ به چالش کشیدن که حرفش را هم نزنید!!

                                                                                                با سپاس

 غلامرضا شادمانی

                                                                                               ٩٣/٧/٢٢

 

 

 

 

 

به اشتراک بگذراید
 

اخبار و مقالات را از طریق ای میل دریافت کنید:
خبرنامه