کانون فرهنگیان اصفهان - isfkafa.ir
10:32 صبح شنبه، 29 آذر 1393

جاي خالي پژوهش و خلاقيت در مدارس


وقتي نگاهي گذرا به فرآيند آموزش و پرورش مي اندازيم، بي شك به دنبال آن هستيم تا در گردونه اين نهاد پر طمطراق جايگاهي براي رشد پژوهش وخلاقيت بيابيم، آنچه در سايه هاي اين نهاد متاسفانه كمرنگ جلوه گر شده است. طبعا انتظار هر كس از اين سيستم خلاقيت و رشد مفاهيم آموزشي است. همه واقف بر اين قضيه هستيم كه توجه به پژوهش و خلاقيت هاي پژهشي عاملي براي رشد كيفي در اين نهاد است كه اگر به آن توجه شود به تعالي بخشي در زمينه هاي متعدد كمك شاياني مي كند. سوالي كه هميشه ذهن را به خود مشغول كرده اين است كه چرا اين دو عامل مهم در اين نهاد اين گونه به انزوا كشيده شده اند؟ چرا نبايد در مدارس مان كه معاونت هاي مهمي آن را احاطه كرده است، جايي براي معاونت جدي و پراهميت پژوهشي وجود داشته باشد؟ وقتي نگاهي به اين بحث جدي در اين نهاد مي اندازيم، مي بينيم كه متاسفانه دانش آموز ما با اصول اوليه اين كار آشنايي ندارد يعني اصلااز او خواسته نمي شود. پژوهش سراهاي ما هم فقط عنواني اينچنيني دارند. دانش آموز مطالب را طوطي وار فقط از حفظ مي كند! محتواي كتاب ها مبتني بر انجام فعاليت هاي پژوهشي نيست. واقعا ما از آموزش چه مي خواهيم؟ چرا در اين زمينه دچار كم كاري شده ايم؟ چرا دانش آموز ما در دروس علوم انساني كه نياز به تفكر و انديشه ورزي دارد خيلي از اوقات درجا مي زند؟ شايد چون بيشتر از او خواسته نمي شود. در زمينه بازار كار نيز رشته هاي علوم انساني از اهميت خوبي برخوردار نيستند كه دانش آموز معدل بالاي ما به سمت آن رهنمون شود. شوربختانه دانش آموز متوسط و متوسط به پايين به سمت اين رشته مي آيند كه آنها هم ره به جايي نمي برند و نمي توانند موثر واقع شوند! نكته قابل تامل ديگر اين است كه همه چيز در اين نهاد در قالب نمره تعريف شده است. درجه اعتبار و كارآمدي معلم با نمره سنجيده مي شود. مدرك ديپلم ما هم سيستم اعتبارسنجي اش براي معلم، باز هم نمره است. به ميزان درك و انديشه دانش آموز هيچ توجهي نمي شود. دانش آموز مدرك مي گيرد اما انديشمندي درخور نمي شود! يعني اصلااهل انديشه نمي شود. اگرچه بايد اذعان كرد كه هنوز هم در اين سيستم معلمان كارآمد و فعال و اهل نظري داريم كه دغدغه هايي اينچنيني دارند اما متاسفانه زمينه هاي انجام چنين كارهايي فراهم نيست و خيلي صوري به اين مساله نگريسته مي شود! پرسشي كه در اين زمينه در ذهن همچنان باقي مي ماند اين است كه آيا واقعا سيستم آموزشي ما با اين تفاسير دچار نقصان نيست؟ آيا با اين وضعيت مي توان تئوريسين تربيت كرد، آن هم زماني كه به اصطلاح تحقيق كلاسي ما رونويسي از يك كتاب خارجي يا كپي كردن از صفحات اينترنت است. بايد فكري كرد. بودجه خاصي براي پژوهش در نظر گرفت و نظارت درستي در راه اجراي درست آن داشت. دير نشده است، ماهي هر وقت از آب گرفته شود تازه است. بستگي به نوع استفاده ما از موقعيت دارد. بايد اين اعتقاد در ما نهادينه شود كه پژوهش بدنه اصلي تفكر است و متاسفانه بايد پذيرفت كه مدارس ما با اين بدنه جدي بيگانه هستند.

عبدالجليل كريم پور

( برگرفته از روزنامه اعتماد)

 

 

 

 

به اشتراک بگذراید
 

اخبار و مقالات را از طریق ای میل دریافت کنید:
خبرنامه